असीवर्ष जोसिला हात असी वर्षो पाको उमेरमा पनि भीमबहादुर नकर्मीका हात तबला पिट्नमा सक्रिय छन् । अन्य बाजाभन्दा बढी शारीरिक परिश्रम पर्ने तबला युवाहरूजत्तिकै जोसिलो शैलीमा बजाउनु भीमबहादुरको विशेषता हो । भजन र शास्त्रीय संगीतका कार्यक्रममा सरिक नभएसम्म चित्त नबुझाउने उनी कहिले नैकाप र बल्खुक्षेत्रका कार्यक्रममा देखिन्छन् भने कहिले थानकोट र सतुंगलक्षेत्रमा झुल्किन्छन् । बलम्बु, बालाजु, साँखु, बाडेगाउँ र ठमेलक्षेत्रमा समेत पुगेर संगीतप्रेमी विद्यार्थीलाई तबला सिकाउने नकर्मीको खास घर भने बलम्बु हो ।

उनी तबला सिकाउँछन् तर यसबापत कमाउने ध्याउन्न छैन उनमा । सामान्य रूपमा लिने गुरुदक्षिणा संकलन गरेर उनी हार्माेनियम, तबलाजस्ता वाद्ययन्त्र किन्छन् अनि भजनमण्डल र क्लबहरूमा उपहार दिन्छन् । यही निःस्वार्थ त्यागको मूल्यांकन गर्दै दर्जनौं संघसंस्थाले उनलाई सम्मान र पुरस्कृतसमेत गरेका छन् ।

सामाजिक सेवामा समय बिताउन रुचाउने नकर्मी आफूले गाउँसमाजका लागि यतिसम्म गरें भन्दै सुनाउँछन्- ँम सानैदेखि नेपाली कांग्रेसमा लागेर स्वतन्त्रताका लागि अग्रसर मान्छे हुँ । २०१५ सालमा नेपाली कांग्रेसले सरकार बनाएपछि तत्कालीन प्रधानमन्त्री बीपी कोइरालालाई गाउँमा निम्तो गरी भव्य स्वागत गरियो । गाउँको समस्या राख्ने क्रममा बलम्बुमा पानीको अभाव भएको जाहेरी गरेपछि २ महिनाभित्र मातातर्ीथबाट पानी आएको हो । त्यो आयोजनाको फाइदा गाउँबासीले अहिलेसम्म पनि लिइरहेका छन् । यस्ता धेरै काम मेरो सक्रियतामा भएका छन् ।’

भीमबहादुरले सांगीतिक यात्रा आफ्ना पिता कान्छा नकर्मीको हात समाएर शुरू गरेका हुन् । बलम्बुका भजनमण्डलीमा हरेक दिन सांगीतिक कार्यक्रम हुने गर्थे । भीमबहादुर सानै छँदा आमा मोहनमायाको काखबाट हामफाल्दै बाबुको पछि लाग्थे । बाबुले भजन गाएको राम्रोसँग सुन्ने भीमबहादुर विस्तारै नक्कल गर्ने गर्थे । हुँदाहुँदा ८-९ वर्षै उमेरदेखि उनी टाकनटुकन भजन गाउने र ढोलक बजाएर बाबुको बिँडो थाम्न थाले ।

बाबुको हौसला र प्रेरणाले सांगीतिक गहिराइमा डुब्दै गरेका भीमबहादुरलाई १३ वर्षै उमेरमा पितृशोक पर्‍यो । तर पनि उनी आफन्त, साथीभाइ र शुभचिन्तक अग्रजहरूको सहयोगमा जीवनयात्रालाई नडगमगाउने गरी अगाडि बढाउन समक्ष भए । यही क्रममा नकर्मीले ३-४ महिना उस्ताद अष्टमान श्रेष्ठ -कालो ठेकी साहिँला) सँग सिक्ने मौका पाए ।

तर गुरु भारततर्फलागेपछि लामो अवधिसम्म कुनै सिद्धहस्त गुरुसँग संगीतको ज्ञान हासिल गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने लागिरहेकै बेला झोंछेमा रहेको कलानिधि संगीत विद्यालयमा भर्ना भएर उस्तादद्वय चेतनाथ शर्मा र रंगराव मादम्बरीसँग गायनकला अनि उस्ताद कालीप्रसाद शर्मासँग तबलाको औपचारिक ज्ञान हासिल गरे ।

उनले आफ्नै घरमा नेवारी परम्परागत बाजा र शास्त्रीय संगीत सिकाएर कलाकार उत्पादन गर्न थाले, जसको प्रभाव आफ्नै छोराछोरीमा समेत पर्न गयो । उनका छोरा मनराज नकर्मी राम्रा तबलावादक र संगीतकारका रूपमा चिनिन्छन् भने छोरी मञ्जुले पनि तबलामा प्रगति गरेकी छन् ।

उनको असीवर्ष जीवन अहिले सांगीतिक माहोलमै बितिरहेको छ । निकै मिलनसार लाग्ने उनी परम्परागत जडीबुटीको औषधिमूलोमा समेत सिपालु भएकाले काठमाडौंको पश्चिमी भेगमा निकै चर्चित छन् ।

आफ्नो जीवनगाथा सुनाउँदै उनले भने- ँइमानदारिता र मेहनतमै सम्पूर्ण जीवन बिताइयो तर पनि दुःखकष्टले कहिल्यै छाडेन । यी सबै पीडालाई भुलाउने माध्यम बनेको छ संगीत । यसले तनावलाई मल्हमपट्टीको काम गर्दाे रहेछ ।’ कुराकानीकै क्रममा भावुक भएर टक्क रोकिँदै उनले आफ्नो अन्तिम इच्छा यसरी व्यक्त गरे- ँजे होस् अझ पनि सक्रिय रूपमै भक्ति र शास्त्रीय संगीतलाई आफ्नो साथी बनाइरहेको छु र म जीवनको अन्तिम अवस्थामा पनि संगीतमै आनन्दित हुन पाउँm, यही मेरो कामना छ ।’